De vader van Kadir Cekic, Ramazan, had een gelijkaardige radio. Hij kwam in 1965 aan in Gent en woonde een tijd lang samen met vrijgezelle Turkse arbeidsmigranten in een logementshuis. In dit logementshuis verbleven ze soms met vijf mensen in een kamer. Er werd veel naar muziek geluisterd. De muziek ging vooral over heimwee, ontworteling, ontheemding en gemis.