Mazhar Cesmeli dacht zoals alle gastarbeiders aan terugkeren. De bedoeling was dat gastarbeiders geld hadden gespaard om een stuk grond en een tractor te kunnen kopen voor ze terug naar Turkije migreerden. Hoe gastarbeiders zouden rondkomen in de dorpen die ze ooit verlaten hadden, was een vraag die regelmatig de kop op stak. Mazhar had gehoord van een bedrijf dat werd opgericht in Balikesir. Iedereen kon daar aandelen kopen. Mazhar kocht daar ook een aandeel ter waarde van 3000 Lira. Hij bedacht zich dat hij op die manier inkomsten kon vergaren. Dan hadden ze toch al een gegarandeerde bron van inkomsten indien ze in Turkije zouden komen wonen. Zoon Ercan Cesmeli vertelde dat heel wat Turkse gastarbeiders het voorbeeld van zijn vader volgden. Daarnaast werd je in de briefwisseling ook aangesproken met 'geachte heer'. Dat was op zich al een reden om een aandeel te kopen. Het gaf je het gevoel belangrijk te zijn en er toe te doen. Het bedrijf ging uiteindelijk failliet voor ze er zelfs maar voordeel uit haalden.